woensdag 18 juni 2014

Dakdromen

Ik doe de laatste tijd wel vaker aan 'dakdromen'. Het is niet alleen mijn favoriete bezigheid, maar ook mijn mooiste werkwoord geworden. De pen vloeit op deze hoogte vaak beter, omdat het leven hier 'onthaast' wordt en dan denk ik altijd: ik ga het zoveel missen dat ik misschien wel blijf.


Dakdromen

de avondlucht is te onpoëtisch om echt
schoon te zijn
we zien er olifanten in en discuswerpers
met geamputeerde armen
we doen aan kinderlijke geestigheid
met een gemak dat enkel te snappen valt
op dit dak waar de hemel altijd
zonder sterren is

met de nacht valt ook de stilte
we liggen wat te staren naar
dat alles boven ons hoofd en
fantaseren woorden bijeen
over alle filosofische verschillen tussen
oogleden en ooglappen
piloten en stewardessen
met wat rosé in de hand vinden we
politieke oplossingen uit en geloven
we dat we wereldverbeteraars zijn van
de allerbeste soort

in dat hoofd van ons huist niet
meer dan een samenraapsel van broze dromen
daartussen kruipt de passie
voor dit leven en de kunst
voor de film en het woord
voor alles dat werkelijk mooi kan zijn
omdat we geleerd hebben 
in alle architecturale lelijkheid
anders te gaan kijken
en we dat ook kunnen

op dit dak dat een plek werd
van grote ontmoetingen
tussen hoofd en hart
en van alledaags geluk
dat nergens aan te meten valt
behalve aan
het huidige ogen-blik






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen